BINNENKIJKEN BIJ liesbeth rasker
PARIJS MEETS TOSCANE, MET EEN VLEUGJE COTSWOLDS
In het dagelijks leven hult documentairemaker en podcasthost Liesbeth Rasker zich het liefst in grijze truien. Maar verder is ze bepaald geen grijze muis, noch in haar werk, noch in haar interieur. 'Voor mijn huis zijn grijs, zwart en wit verboden kleuren!'
Eigenheid door de tijd
Achter een oude deur in een Amsterdams steegje leidt een claustrofobische trap zigzaggend omhoog. Boven aangekomen wacht Liesbeth Rasker, schrijfster en maker van onder meer documentaires en de wekelijkse podcast Kroegpraat. Gelukkig wordt die podcast opgenomen in een studio, want met zo'n steile, scheve trap kun je niet al te wankel thuiskomen uit de kroeg. 'Het is een huis met gebreken', beaamt Liesbeth luchtig. 'Zo kieren de ramen ook flink, en er zit enkel glas in, dus als het koud is, kruip ik op de bank onder een elektrische deken. De verwarming zet ik alleen hoog als er gasten komen want de warmte vliegt naar de duiven. Als je in een driehonderd jaar oud pand woont, moet je nu eenmaal leren leven met de nukken ervan. En zo'n oud huis heeft ook veel charme. Als ik hierboven onder het spitse dak in de stoel bij het raam zit, zie ik de Nieuwe Kerk, echt magisch. Ik woon hier ook niet voor niets al zeventien jaar.'
opknappen of verhuizen
Vorig jaar stond Liesbeth op het punt dat ze moest beslissen of ze haar dubbele bovenhuis wilde opknappen of iets anders kopen. 'Na een serie onbevredigende bezichtigingen besloot ik te gaan renoveren en het huis helemaal opnieuw in te richten. Alleen dubbel glas was geen optie. Dit is een Rijksmonument, alle ramen vervangen is veel te kostbaar. Ik heb wel alle muren opnieuw laten stucen, alles geschilderd, en ook verder mijn interieur helemaal vernieuwd. Het was echt ontstellend lelijk. Dat wil zeggen: zeventien jaar geleden vond ik het prachtig, maar ondertussen is mijn smaak blijkbaar behoorlijk veranderd. Als ik foto's van toen bekijk, schrik ik bijna hoe kil en grauw het hier oogde. Als ik dan zie hoe warm en knus het nu is, begrijp ik goed dat ik me hier niet meer zo happy voelde.'
veel spullen, één geheel
Liesbeth vertelt het allemaal aan haar ovalen eettafel met tulpvoet, zittend op een houten bank, die doorloopt in de boekenkast. Van daaruit is de hele woonverdieping te overzien, met aan de voorkant het zitgedeelte en aan de achterkant de keuken. 'Zelf ontworpen', vertelt ze over de boekenkast met de bank eraan. 'Ik heb ook veel zelf geklust. Al timmerde ik de boekenkast dan weer niet zelf. Maar de tegels boven het aanrecht plakte ik bijvoorbeeld wel eigenhandig.'
'Mijn hele restyling begon trouwens met mijn blauwe keuken met de rood-wit geblokt tegels. Een jaar of wat geleden zag ik zo'n keuken op Funda. Die is altijd in mijn hoofd blijven zitten. Verder had ik allemaal plaatjes verzameld op Instagram en Pinterest van de vibe die ik zocht. Maar het moest wel een geheel worden. Daarom schakelde ik de hulp in van Nicolien Torenstra van Captain and Nel voor het masterplan. Dankzij haar is het gelukt om een eenheid te laten ontstaan, terwijl er in dit huis best een boel gebeurt. Veel kleur, een hoop spullen, allemaal prints. Want dat vind ik nu eenmaal fijn.'
vintage als verband
Wat voor eenheid zorgt in Liesbeths huis, zijn onder meer terugkerende kleuren als groen- en roodtinten. Daarnaast heeft ze als rustige basiskleur Nude Cashmere no. 312 gekozen. 'Die keek ik af van influencer Joey Jaq', bekent Liesbeth. 'Verder zijn ronde vormen een motief, die zie je overal. En bijna alles is vintage, daarmee ontstaat ook samenhang. Ik kom vaak in Italië, daar vind ik van alles op rommelmarkten die ik af struin. Sowieso al mijn servies, maar ook schilderijtjes, lampen, vaasjes …
Ook in Nederland ga ik naar kringloopwinkels. Ik houd van vintage spullen, die hebben veel meer karakter dan nieuwe. Als ik in een melancholieke bui ben, wat regelmatig het geval is, dan kan ik helemaal gaan fantaseren over wie ooit dronk uit een bepaald theekopje en welke gesprekken toen zijn gevoerd. Buiten dat vind ik het gewoon belangrijk om minder nieuwe spullen te kopen. Ik bekleed oude lampenkappen zelf opnieuw en ik laat versleten stoelen herstofferen.
En als een volger me vraagt van welk merk mijn T-shirt is, deel ik dat meestal niet. Ik ben hier niet om anderen aan te zetten tot het kopen van kleren die ze niet hebben. Mijn overtuiging is dat je de wereld niet slechter moet achterlaten dan dat je haar aantrof. Het is natuurlijk prima als je je huis en je leven het leuk maakt voor jezelf, bijvoorbeeld door je muren een kleur te geven, maar dat kan best op manieren die geen schade toebrengen. Daarom benaderde ik heel bewust LAB voor de verf. Voor mij is het waardevol dat ze met een gedeelte van de winst de wereld mooier proberen te maken door drinkwaterprojecten te steunen in landen waar dat nodig is.'
alleen maar lievelingsplekken
Een open trap leidt naar de zolderverdieping. Daar laat Liesbeth de schrijfplek zien die ze er heeft ingericht. 'Ik wil dit jaar weer meer gaan schrijven, dat ben ik een beetje uit het oog verloren na mijn eerste twee boeken. Ik hoop dus dat je me hier vaak aan schrijftafel zal vinden.' Als Liesbeth tenslotte de slaapkamerdeur laat openzwaaien, ligt daar haar kat Disco tevreden te spinnen op het bed. Door het spitse dak heeft de ruimte de knusheid van een tent, wat nog eens wordt versterkt door de aankleding in Cotswolds-stijl.
Als je me vraagt wat mijn lievelingsplek in huis is, kan ik gewoon niet kiezen', verzucht Liesbeth. 'Mijn eerste gedachte zou zijn de keuken, want daar begon het allemaal mee en ik ben er super blij mee. Maar ja, mijn zelf ontworpen boekenkast-bank is mijn grote trots. En ik heb die heerlijke leeshoek boven, waar ik uitkijk op de Nieuwe Kerk. En dan deze slaapkamer, die is zó te gek geworden, met dat blaadjesbehang, de donzen dekens en het verrukkelijke nieuwe bed. Ik hou enorm van in bed liggen, dat is echt mijn hobby. Ik werk zelfs regelmatig vanuit bed.' Liesbeth komt er niet uit. En waarom zou ze ook kiezen? Haar hele huis is inderdaad een heerlijk nest geworden daar aan het eind van die steile trappen.
parijs ontmoet toscane in de cotswolds
Terugkomend op Italië vertelt Liesbeth: 'In Toscane kom ik al sinds mijn jeugd. Ik heb daar veel herinneringen en voel me daar echt op mijn plek. Mijn droom voor de nabije toekomst is een tweede huis in de bergen bij Lucca.' Op de vraag of ze daar dan ook inspiratie voor haar huis, of voor kleuren vandaan haalt, antwoordt ze hartgrondig: 'Nee! Italiaanse interieurs zijn echt zó lelijk. Ik zit veel op de Italiaanse Funda, dus ik kan het weten. Mijn stijl is echt een mix, denk ik. Cosy Cotswolds met een tikje Parisian bistro, aangevuld met Italiaanse vintage. Ik ben trouwens nog nooit in de Cotswolds in Engeland geweest, maar dat is volgens mij helemaal mijn paradijs, die huizen daar zijn zo vreselijk mooi! Qua prints, qua stoffen, qua behang. Die dingen zijn hier bij mij dan ook allemaal van Engelse merken.'
grijze muis in een kleurrijk huis
Zo kleurrijk als Liesbeths huis is, zo ingetogen is haar garderobe. 'Een grijze trui is echt mijn handelsmerk. Alleen als ik een gala heb, of een bijzonder evenement in de avond, dan pak ik helemaal uit. Dan laat ik mijn haar en mijn make-up doen en kleed ik me in een couturejurk. Verder houd ik wat kleding betreft vooral van fijne basics. Maar voor mijn interieur zijn grijs, zwart en wit juist de verboden kleuren. Ik houd er namelijk enorm van om het sfeervol en gezellig te maken. Dat heb ik hier gedaan, maar ook op mijn kantoor. Zelfs als ik op reis ben, maak ik mijn hotelkamer knus en persoonlijk. Ik leef niet uit de koffer maar richt een kast mooi in om een thuisgevoel te krijgen. Ik neem ook altijd mijn Bluetooth-speaker mee en ik koop kaarsen en hapjes voor op de kamer.
Verder hoop ik via mijn werk ook kleur te geven aan het leven van anderen. Door verhalen te vertellen die belangrijk zijn, die je steunen, die je laten weten dat je niet alleen bent met je probleem, of als je afwijkt van de norm. Bijvoorbeeld met mijn documentaire Heb je geen kinderen? Die gaat over de keuze om geen moeder te worden. Daarmee hoop ik te laten zien dat je ook zonder kinderen een kleurrijk en leuk leven kunt hebben.'
Auteur: Chris Muyres
Fotografie: Lotte van Uittert