BINNENKIJKEN BIJ BERTRAM BEERBAUM
BERTRAM BEERBAUM
BEKENT KLEUR
Het huis dat interieurarchitect Bertram Beerbaum voor zichzelf ontwierp, laat perfect zien wat wonen voor hem betekent: een beleving die al je zintuigen prikkelt. Zijn filosofie vertaalde hij voor LAB naar de kleurcollectie World of Stone.
Bij Bertram Beerbaum begint de beleving van zijn huis al als je het pad afloopt van de openbare weg naar de semi-bungalow, half verscholen in een bos. 'Je ziet, het is maar vijf minuten van het centrum van het dorp,' wijst Bertram als hij opendoet, 'toch heb ik het gevoel dat ik midden in de natuur woon. Ik kwam hier voor het eerst met een klant die een groot perceel zocht om een nieuw huis op te bouwen. Er stond een geel geschilderde bungalow met gezellige witte raampjes en een zwart pannendakje uit de jaren vijftig. Wat mij meteen opviel, is dat het zo ver naar achteren stond op het perceel, bijna tegen de achtertuin van de buren aan. Dat vond ik mooi, maar het betekende ook dat je qua bestemmingsplan niet zoveel mocht. Niet de hoogte ingaan bijvoorbeeld. Voor de klant was dat een probleem. Zelf woonde ik hier driehonderd meter vandaan, ik was helemaal niet op zoek naar een ander huis, maar ik besefte: zo'n unieke plek komt maar één keer voorbij. Ik mocht dan wel niet de hoogte in bouwen, maar wel uitbreiden, zo lang ik het oude huis liet staan.'
de diepte in
Een slimme oplossing die hij bedacht, laat Bertram zien nog voordat hij naar binnen gaat: hij ging de diepte in door een garage te laten graven onder het nieuw toegevoegde deel aan de voorkant, dat net als het originele huis bestaat uit één verdieping met een puntdak. Een nóg slimmere oplossing in dezelfde categorie toont hij vervolgens binnen in de woonkamer. 'Kijk, ik heb hier de vloer een centimeter of veertig laten zakken. En ik heb het plafond weggehaald, zodat je tot in de nok kijkt, dat geeft bij elkaar een enorm ruimtelijk gevoel. Maar voor de beleving doet het nog veel meer. Je krijgt er namelijk lager perspectief op de omringende natuur. Ik probeer altijd om buiten zoveel mogelijk te betrekken bij binnen. Het is de natuur die het wonen en leven hier kleur geeft.
Door het vele glas met de lage ramen wordt je blik hier overal naar buiten getrokken, waar het één groot kunstwerk is in mijn beleving. Daardoor kon ik het interieur wat donkerder maken. Dat zou ik nooit zo sterk doen als je binnen niet de hele tijd naar buiten wilt kijken. Al wil ik benadrukken dat ik sowieso altijd probeer mensen te bewegen om qua verf net een tint donkerder te gaan dan ze in eerste instantie zouden durven. Dat pakt zóveel mooier uit. En geef het plafond alsjeblieft dezelfde tint, daar wordt een ruimte echt veel rustiger van, zelfs als het allemaal wat donkerder is.'
DE DEUR IS BOND, JAMES BOND
De volgende wow-oplossing die Bertram bedacht voor zijn huis is de manshoge spiegel in de woonkamer. Als hij op de ouderwetse bakelieten schakelaar ernaast drukt, blijkt het een elektrische schuifdeur te zijn die in de muur verdwijnt. 'Het James Bond-gevoel van die deur bevalt me zeer. Maar daar ging het me eigenlijk helemaal niet om. Het punt was dat daar de toegang naar mijn nieuwe slaapvertrek moest komen, terwijl ik het onprettig vind als een woonkamer aan twee kanten toegankelijk is. Het geeft onrust als mensen door de woonkamer kunnen lopen van de ene plek naar de andere. En al is deze deur een vorm van zelfbedrog, het werkt wel voor mij.'
Ook al zo mooi gedaan, is hoe Bertram de opstap naar die geheime deur, noodzakelijk door de verlaagde vloer, tot één geheel maakte met de basis voor de bank. En hoe hij tussen de balken van het dak eenvoudige sisal matten bevestigde voor de akoestiek, een cruciaal onderdeel van zijn filosofie dat een huis alle zintuigen moet behagen. 'Als ik voor een klant een woning ontwerp, zou ik het liefst ook nog de muziek erbij doen en een gedicht in de muur kerven. Berlage is een inspiratie voor mij, hij ontwierp als architect totaalbelevingen. Die magie is wat ik ook nastreef: licht, zicht, akoestiek, materialen, kleuren, texturen, vormen … alles iets met elkaar laten aangaan.'
EEKHOORN AAN HET RAAM
De spiegeldeur leidt naar het privégedeelte van Bertram in een nieuw aangebouwd deel aan de achterkant. (Aan de voorkant, grenzend aan de keuken en eetkamer, is de al genoemde garage met daarboven de kamers van Bertrams eenentwintigjarige zoon toegevoegd.) In de slaapkamer en badkamer van Bertram wordt de sfeer van de living voortgezet met dezelfde materialen en kleuren.
'Door het hele huis heb ik één basiskleur verf gebruikt, iets tussen zand en klei, en maar een paar verschillende materialen. Zo zijn alle op maat gemaakte kasten en andere houten elementen van sucupira. Dus de keuken, maar ook het plateau in de woonkamer waar de bank onderdeel van is, en de wand met luiken achter mijn bed. Dankzij die luiken kan ik vanuit de douche naar buiten kijken, waar soms een eekhoorn tegen het raam krabbelt alsof ie naar binnen wil. Zoiets is een onverwacht cadeautje dat je erbij krijgt op een plek als deze. En al kun je eekhoornbezoek niet plannen, het is evengoed onderdeel van de beleving die ik hier zocht.'
FUTURISTISCH X NOSTALGISCH
Terug via de woonkamer loopt Bertram naar de keuken en de eetkamer, waar hij trots de lamp boven de tafel laat zien. 'Ik ben niet super handig, maar deze heb ik zelf gemaakt van zeventien fat lava-hanglampen die ik kocht op Marktplaats. Het was nog een hele klus om de snoeren rechtstreeks in het plafond te laten verdwijnen en te zorgen dat ik boven erbij kon om ze op verschillende hoogtes te bevestigen. Zo werd deze lamp een vast element van het huis, want ik kan haar niet verplaatsen. Dat geldt ook voor de tafel eronder, want die staat op blokken natuursteen waar stopcontacten in zijn verwerkt. Dat kun je onhandig vinden, maar ik vind het juist mooi als dingen helemaal op maat zijn gemaakt als onderdeel van het huis. Dan wordt het meer dan een gebouw waar toevallig spullen in staan waar je tussen vertoeft.
Uiteindelijk gaat dit hele huis over de verbinding tussen het futuristische James Bond-gevoel van een geheime deur en het nostalgische van een lamp die bij je oma boven de keukentafel hing. Dat laatste is feitelijk een knipoog naar de geschiedenis van deze plek, naar de mevrouw die hier zo lang heeft gewoond. Ik vind het waardevol om het karakter en de geschiedenis van een huis, een plek op een subtiele manier in ere te houden.'
STEEN VLOEKT NOOIT
Natuursteen is een materiaal waar Bertram bijzonder graag mee werkt. 'Het is een van de weinige materialen die je prachtig in een huis kunt integreren zonder dat je er ooit helemaal vat op hebt hoe het er uiteindelijk uit komt te zien,' verklaart hij. 'Die onvoorspelbaarheid is een meerwaarde wat mij betreft. Ook zo bijzonder is dat er soms een heleboel kleuren in natuursteen zitten, maar dat ze nooit met elkaar vloeken. Gek genoeg kwam ik pas laat op het idee om daar gebruik van te maken toen ik werd gevraagd een kleurcollectie voor LAB samen te stellen. Een prachtige uitdaging, die me liet nadenken over iets wat ik altijd puur gevoelsmatig heb gedaan. Zo zeer dat het in eerste instantie faliekant mislukte toen ik heel doordacht een palet moest gaan samenstellen. Pas toen ik bedacht om steen als vertrekpunt te nemen, viel de puzzel van het palet in elkaar. Als basis koos ik natuursteen in vier verschillende kleuren. Vervolgens hebben we een aantal witten en off-whites toegevoegd, waarmee je thuis die tonen kunt verbinden.'
KINDERTEKENING
Op Bertrams website staat een onlangs teruggevonden tekening van een eenvoudig houten huis in het bos, die hij maakte op zijn tiende. Het bijzondere is dat hij nog steeds ontwerpt met potlood op papier, maar vooral dat hij nu achteraf in dat huis van toen lijkt te wonen. De soberheid waar hij op deze plek bij uitkwam, is niet vanzelfsprekend als je ziet wat hij normaal gesproken ontwerpt, beaamt hij. 'Met mijn bureau Kabaz zijn we eerder bekend van de chique huizen, met dubbele trappen en grote kroonluchters. Dat is mooi, maar wat ik hier heb ontwikkeld voor mezelf is een ingetogen, sobere stijl. Evengoed met rijke materialen, een luxueuze afwerking en veel ambachtswerk, dat wel. Die understated luxury, zoals ik het noem, lijkt bij steeds meer mensen te resoneren. Het past bij deze tijd, denk ik. En ik denk ook dat het kleurenpalet World of Stone daar niet geheel toevallig mee in harmonie is.'
Auteur: Chris Muyres